Zamiar bezpośredni – postać zamiaru w rozumieniu prawa karnego polegająca na tym, że sprawca chce popełnić czyn zabroniony (art. 9 § 1 k.k.).
Sprawca popełniający czyn zabroniony w zamiarze bezpośrednim ma świadomość i wolę realizacji jego ustawowych znamion.
Do czynów popełnionych w zamiarze bezpośrednim zalicza się także tzw. przestępstwa nieuchronne. Polegają one na tym, że sprawca chce realizacji pewnego stanu rzeczy i zdaje sobie sprawę, że „po drodze” do niego będzie konieczne zrealizowanie innego. Wówczas także ten czyn popełniony „po drodze” jest przez sprawcę objęty zamiarem bezpośrednim.
Wyróżnia się także następujące pozakodeksowe formy zamiaru (z zamiarem bezpośrednim powiązane są tylko dwa pierwsze) :
zamiar nagły (), który sprawca podejmuje szybko, bez zastanowieniaKrystyna Daszkiewicz, Zamiar nagły () w polskim prawie karnym, Palestra t. 12 (1968) Nr 4(124), s. 51-60.; zamiar przemyślany (premedytacja, ), którego powzięcie poprzedza dłuższe zastanowienie; zamiar afektywny (, ) - odmiana zamiaru nagłego, gdzie zasadnicze znaczenie dla podjęcia decyzji o popełnieniu czynu zabronionego mają względy emocjonalne, przeważające nad trzeźwą oceną sytuacji.