Ustawodawstwo W 1923 Sejm RP zakazał sprzedaży eteru na cele konsumpcyjne,Ustawa z 22 czerwca 1923 r. w przedmiocie substancji i przetworów odurzających () za naruszenie zakazu groziły pozbawienie wolności do 5 lat bądź wysoka grzywna lub obie kary. W 1928 eter został zakwalifikowany oficjalnie jako narkotykRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 22 lutego 1928 r. o uznaniu eteru etylowego i jego mieszanin za szczególnie niebezpieczne dla zdrowia () – rozciągnięto na niego obowiązywanie ustawodawstwa antynarkotykowego. Wymienione surowe kary obowiązywały odtąd nie tylko za przemyt i handel eterem, ale także za jego posiadanie.
W drugiej połowie lat 30. problem eteromanii wzbudzał duże zainteresowanie mediów i instytucji państwowych. W maju 1936 z inicjatywy Polskiego Komitetu ds. Narkotyków i Zapobiegania Narkomanii, działającego przy Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, zwołana została w Katowicach specjalna konferencja w sprawie eteromanii.