Jan Chrzciciel (wł. San Giovanni Battista) – obraz olejny namalowany ok. 1513–1516 przez Leonarda da Vinci. Znajduje się w Luwrze. Uchodzi za ostatni obraz namalowany przez Leonarda.
Opis obrazu Obraz przedstawia postać młodego Jana Chrzciciela wyłaniającego się z ciemności. Święty wyciąga rękę w kierunku nieba, wskazując na niewidoczne dla widza źródło światła. Palec jest aluzją do obecności tajemnicy, przypomina o powrocie Jezusa Chrystusa na Ziemię. Uśmiech Jana jest tajemniczy, uduchowiony, ale również prowokujący i frywolny. Tors i ramiona Jana są szerokie, ale również kobiece. Święty ma na sobie futro. Obraz jest pozbawiony krajobrazu oraz widocznego źródła światła. Leonardo zastosował chiaroscuro, służące mu do wzmocnienia wrażenia tajemniczości ukazanej sceny. Jedynym elementem ozdobnym są kręcone włosy, charakterystyczne dla twórczości Leonarda. Uniesiona prawa dłoń jest ostra i wyraźna. W przeciwieństwie do innych renesansowych obrazów z wizerunkiem Jana Chrzciciela, u Leonarda święty nie ma zarostu, ogorzałej skóry oraz jest pozbawiony muskulatury.
Na podstawie rysów twarzy i włosów uważa się, że do obrazu pozował Giacomo Caprotti.
Wymiary obrazu wynoszą 69 na 57 cm.