mały|Tablica poświęcona Janowi Ząbikowi w Toruńskiej Alei Sportu Żużlowego Jan Ząbik (ur. 1 stycznia 1946 w Kiełpiu) – polski żużlowiec i trener sportu żużlowego.
Życiorys Karierę jako żużlowiec rozpoczął w 1965 roku w Toruniu. Początkowo chciał zostać kolarzem. Po szkole zawodowej pracował w bydgoskim Elektromontażu. Stamtąd został oddelegowany do Torunia, na budowę Merinotexu. W tym mieście osiedlił się na stałe i tam miał pierwsze kontakty ze speedwayem. Podpatrywał mecze toruńskiego zespołu, treningi i wchodził do parkingu.
Zainteresował się nim Marian Rose. Ząbik przychodził na zajęcia w szkółce. Rose darzył go szczególnym zainteresowaniem i czuł materiał na dobrego zawodnika. Jako jedyny ze stu kandydatów dotrwał aż do egzaminu na licencję żużlową. Rose stopniowo wprowadził go do zespołu jako swojego partnera. Zadebiutował w Gnieźnie w 1966 roku. Początkowo czyścił samochód i motocykle, uczył się. Nie był talentem. Nie był zawodnikiem, który szybko mógł odnosić sukcesy. Był ambitny, dobrze się uczył, miał silną wolę. Uważano, że był jak wino czym starszy tym lepszy. Pierwszy sukces zanotował w 12 października 1969 roku w Lublinie, gdzie został młodzieżowym wicemistrzem Polski, ulegając tylko Zdzisławowi Dobruckiemu.