Oskarżony o kierowanie pierwszą fazą powstania na Litwie został skazany na rok więzienia, a następnie na zesłanie do guberni permskiejHenryk Głębocki, op. cit., s. 429.. W 1864 roku za wstawiennictwem matki zmieniono mu miejsce zesłania na gubernię woroneską, a następnie ułaskawiono. Zamieszkał wraz z rodziną w Warszawie.
W wyniku represji po powstaniowych stracił większość włości. W 1869 roku przeniósł się do Galicji.
Rodzina W 1853 roku ożenił się w Wiedniu z Marią Aurorą de Bezzi, córką Aloisa, konsula austriackiego w Madrycie. Para miała ośmioro dzieci: Andrzej Wiktor Marian (1854–1920) ∞ Maria Zuzanna Benisławska (1869–1939) Maciej Maurycy Marian (1855–1909) ∞ Anna Klug Waldemar Włodzimierz Marian (1859–1904) ∞ Irena Głowińska Marian Kazimierz (1865–1943) ∞ Aleksandra Maria Lacocka (1868–1951) Zofia Ludwika (1866–1919) ∞ Leonard Starzeński Maria Gabriela (1868–1894) ∞ Juliusz Tarnowski Adam Grzegorz (1872–1925) ∞ Adamina Czosnowska (1882–1976) Aleksander Tadeusz (1874–1923) ∞ Romelia Joanna Rutgers van der Loeff
Przypisy
Bibliografia Henryk Głębocki, Starzeński Wiktor Wacław (1826–1882), [w:] Polski Słownik Biograficzny, Warszawa–Kraków 2003–2004, T. XLII., s.