Występuje w stosunkowo nowych zapożyczeniach, takich jak šakki 'szachy' i šillinki 'szyling', ale bywa zastępowane przez dwuznak sh (šampoo → shampoo 'szampon') lub w bardziej przyswojonych zapożyczeniach, zwykłą s (sampoo). Norma nakazuje wymowę [], jednak często zamiast tego słyszy się [].T, tteeWymawiane raczej jako spółgłoska zębowa [] niż spółgłoska przedniojęzykowo-dziąsłowa [].U, uuuWymowa pomiędzy [] a [].V, vveeZazwyczaj wymawiane raczej jako półotwarte [] niż szczelinowe [].W, wkaksois-vee,tupla-vee,,„Podwojone v” rodzimie może wystąpić jako przestarzały wariant v, ale poza tym tylko w niezadomowionych zapożyczeniach oraz obcych nazwach własnych. Pojawia się w rzadkich nazwiskach, np. Wirtanen, i w porządku alfabetycznym traktowane jest jak v. Zazwyczaj wymawiane jako [].X, xäks, äksä, , sporadycznie /eks/Występuje w niezadomowionych zapożyczeniach, takich jak taxi czy fax, ale częstokroć istnieje alternatywna pisownia zastępująca x dwuznakiem ks (taksi, faksi). Typowa wymowa to [].Y, yyyWymowa pomiędzy [] a [].Z, ztset, tseta, Występuje w niezadomowionych zapożyczeniach, takich jak zeniitti 'zenit' i pizza, ale może wystąpić alternatywna pisownia z ts (np. pitsa). Zazwyczaj wymawiane jako [], ale czasem jako [] lub [].Ž, žhattu-tset,hattu-tseta,Rzadki wariant diakrytyczny litery z.