Henryk VII Hohenstauf (ur. 1211 na Sycylii, zm. 12 lutego (?) 1242 w Martirano, Kalabria) – król Sycylii od 1211 (jako Henryk II), król Rzymian od 1220 do 1235, książę Szwabii od 1216 (jako Henryk II).
Królem Sycylii został w roku swoich urodzin, kiedy to jego ojciec Fryderyk II jako król Sycylii wyruszył po koronę niemiecką. Dla papieża Innocentego III, miała to być gwarancja, iż przyszły cesarz nie będzie chciał zjednoczyć obu tych królestw. Regentką na tronie w Palermo została matka Henryka – Konstancja.
Wbrew woli papieża Fryderyk II postanowił jednak włączyć syna w swoje imperialne plany, mające na celu zjednoczenie Włoch i Niemiec. Pięcioletni Henryk, w roku 1216, został wybrany księciem Szwabii, a dwa lata później rektorem Burgundii, przez co został włączony w poczet władców Rzeszy. Kolejnym krokiem było koronowanie go na króla Niemiec. Za liczne ustępstw Książęta Rzeszy przystali na tę propozycję Fryderyka II. Elekcja odbyła się 20 kwietnia 1220 roku.