thumb|250px|Symeon Połocki Symeon Połocki, właściwie Samuel (w zakonie Symeon) Piotrowski-Sitnianowicz (ur. 1628 lub 1629 w Połocku, zm. 25 sierpnia 1680 w Moskwie) – ruski, wielkolitewski pisarz pochodzący z Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Był osobą duchowną: z urodzenia prawosławny połocczanin, po nauce w Mohylewie i w Akademii Mohylańskiej, kontynuuje studia u wileńskich jezuitów, potem wstępuje do zakonu bazylianów i Potem wstępuje do zakonu św.Bazylego (bazylianów) i zostaje unitą. Jest poetą, pisze po polsku i po białorusku, słynie jako wybitny kaznodzieja. Po najeździe rosyjskim 1655 roku przyjeżdża do Połocka, wraca do prawosławia, a po roku już jako archimandryta z Bogojawleńskiego monasteru wita swoimi wierszami i hymnami odwiedzającego Połock cara, nazywając go wielkim wyzwolicielem ziemi białoruskiej z polskiej niewoli. Wypowiada się publicznie i tworzy poezję w ciągu całej wojny, właśnie w tym duchu. W konsekwencji, jeszcze przed odwrotem wojsk rosyjskich Symeon Połocki wyjeżdża na zaproszenie cara do Moskwy.Tam staje się ważną postacią rosyjskiej Cerkwi i- po zmianie języka swej twórczości, rosyjskiej literatury. Jest autorem rosyjskiego przekładu Księgi Psalmów. Nigdy nie wraca na ziemie Rzeczypospolitej.