W latach 1945–1948 należał do Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”, w 1945 wstąpił również do Stronnictwa Ludowego, a następnie do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Od 1948 do 1955 członek Związku Młodzieży Polskiej i Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej. Od 1953 członek Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, a od 1955 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W okresie od 27 kwietnia 1978 do 20 czerwca 1980 był prezydentem Krakowa i jednocześnie wojewodą krakowskim. Od 23 czerwca 1980 do 21 listopada 1980 był ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych w rządach Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego.

W 1981 został wykluczony z partii za nadużycia finansowe. Kilka tygodni później popełnił samobójstwo. Pochowany na cmentarzu Rakowickim, na jego nagrobku znajdował się napis, cytat z Norwida: „Cóżeś Atenom uczynił, Sokratesie”.

Osiągnięcia Za czasów jego rządów w Krakowie: rozbudowano układ komunikacyjny miasta, ulice Kapelanka, Brożka oraz wiadukt nad torami kolejowymi ulicy Warszawskiej i alei 29 Listopada. 4 stycznia 1979 dla ruchu samochodowego zamknięto Rynek Główny. 23 września 1978 historyczne centrum Krakowa wraz z kopalnią soli w Wieliczce zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. 12 grudnia 1978 utworzono Społeczny Komitet Odnowy Zabytków Krakowa.