Michaił Nikołajewicz Tuchaczewski (; ur. w Aleksandrowskoje, zm. 11 czerwca 1937 w Moskwie) – radziecki wojskowy i teoretyk wojskowości narodowości rosyjskiej, marszałek Związku Radzieckiego. Kapitan armii cesarskiej, po rewolucji październikowej wstąpił do Armii Czerwonej, gdzie zaczął robić błyskotliwą karierę. Dowódca 1 (1918–1919), 8 (1919) i 5 Armii (1919), później Frontu Kaukaskiego (1920) i Zachodniego (1920–1921), sił tłumiących powstanie tambowskie (1921), komendant Akademii Wojskowej (1921–1922), ponownie dowódca Frontu Zachodniego (1922–1924), zastępca szefa sztabu Armii Czerwonej (1924–1925), wreszcie jej szef sztabu (1925–1928). Współorganizator modernizacji radzieckich sił zbrojnych, stał się obiektem niechęci kierującego nimi Woroszyłowa oraz cementującego władzę Stalina. Z czasem jego kariera zaczęła być sabotowana, odwołano go i mianowano dowódcą Leningradzkiego Okręgu Wojskowego (1928–1931). Później częściowo odzyskał pozycję, zostając zastępcą ludowego komisarza obrony (1931–1936) i wiceprzewodniczącym Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki (1931–1934), później I zastępcą ludowego komisarza obrony (1936–1937).