Nobilitacja Nobilitacja była formą prawną uszlachetnienia osoby, która dotąd nie posiadała szlachectwa. Do drugiej połowy XVI wieku prawo nobilitacji posiadał sam król, następnie król w porozumieniu z sejmem, a od 1601 roku decydował o tym już sam sejm. Kwestia nobilitowanych na przestrzeni czasu była równie chwiejna, początkowo byli od razu pełnoprawnymi członkami stanu szlacheckiego, jednak w 1669 roku ogłoszono konstytucję, na mocy której ustalono ograniczenia ich praw. Od tego czasu dostęp do sprawowania urzędów w Rzeczypospolitej uzyskiwali potomkowie nobilitowanego dopiero w trzecim pokoleniu. W 1775 roku sejm uwarunkował uznanie nobilitacji od zakupu dóbr ziemskich o wartości najmniej 50 000 złotych.
Należy zaznaczyć, że w przeciwieństwie od adopcji herbowych nobilitacja nie była praktykowana zbyt regularnie w Rzeczypospolitej, działo się tak zarówno w przypadku indygenatów.
Indygenat Indygenat był formą prawną uznania obcego szlachectwa, nadaniem zagranicznemu rodowi szlacheckiemu lub mieszczańskiemu obywatelstwa i związanych z nim przywilejów w państwie uznającym. W całej polskiej historii zostało przyznanych 413 indygenatów rodom zagranicznym.