Wahhabizm (lub wahabizmSłownik języka polskiego PWN: wahabizm) (, al-wahhābija) – ruch reformatorski i religijno-polityczny w łonie islamu sunnickiego powstały w XVIII wieku na terenie Arabii. Jest określany terminami; „ultrakonserwatywny”, „surowy”, „fundamentalistyczny”, „purytański”. Jego głównymi inspiratorami są Ahmad Ibn Hanbal i Ibn Tajmijja, a także sam twórca ruchu, Muhammad ibn Abd al-Wahhab.
Nazewnictwo Wahhabici odrzucają ten termin jako bałwochwalczy, określając siebie jako „ludzie monoteizmu” (, Ahl al-Tawḥīd), „monoteiści” (, al-Muwaḥḥidun), „ludzie sunny” (Ahl al-Sunnah), bądź zwyczajnie muzułmanieAbou El Fadl, Khaled (2005). The Great Theft: Wrestling Islam from the Extremists. Harper San Francisco. s. 57. „…historycznie jak i do dnia dzisiejszego, wahhabici określają siebie jako al-Muslimun (muzułmanie) czy al-Muwahidun (monoteiści), sugerując iż, ci którzy nie akceptują ich wierzeń nie są ani muzułmanami, ani monoteistami.”Mark Durie (6 czerwca, 2013). Salafis and the Muslim Brotherhood: What is the difference?. Middle East Forum. „Salafici nie lubią, gdy określa się ich mianem wahhabitów, ponieważ nazwę od imienia swojego fundatora traktują jako bałwochwalstwo.