szyitom, sunnitom i tym praktykującym mistycyzm islamski. Kto nie podążał za al-Wahhabem, był automatycznie uznawany za niewiernegoCommins, David (2009). The Wahhabi Mission and Saudi Arabia. I.B.Tauris. s. xix, x.Glasse, Cyril (2001). The New Encyclopedia of Islam. AltaMira Press. s. 470. Ibn ’Abd al-Wahhab określał wszystkich, którzy się z nim nie zgadzali, jako heretyków i apostatów, w ten sposób usprawiedliwiając użycie siły podczas narzucania jego doktryny religijno-politycznej okolicznym plemionom. Pozwoliło mu to na wezwanie do świętej wojny (dżihadu), w innym przypadku nielegalnego, wobec innych muzułmanów.”. Z ekspansywnego charakteru wahhabizmu wynikły walki z Arabami wschodnimi, szarifami z Mekki, Turkami i z Egiptem. Głównymi bastionami wahhabizmu były miasta Rijad i Hail, między którymi z czasem rozwinęła się rywalizacja. W 1921 Abdelaziz, władca Rijadu, wcielił państwo Hail do swego i stworzył królestwo Nadżd, a swego syna Fajsala mianował wicekrólem Hidżazu (1926). W wyniku słabości Imperium Osmańskiego (którego islam sunnicki wahhabici uznali za błędny, fałszywy i heretycki)Abou El Fadl, Khaled (2005). The Great Theft: Wrestling Islam from the Extremists. Harper San Francisco. s. 51.