Jej śladami są dziś zabytki kultury Sperringsa nad Morzem Białym i wschodnim Bałtykiem (początek III tysiąclecia p.n.e.) i kultury wołosowskiej nad Oką, Wołgą i Dźwiną (przełom III i II tysiąclecia p.n.e.). W II tysiącleciu doszło do eksplozji demograficznej ludów ugrofińskich, które rozpoczęły parcie na zachód, przez Nizinę Środkoworosyjską nad Bałtyk.
Z ludami praugrofińskimi utożsamiano czasami zespół kultury ceramiki dołkowo-grzebykowej. Dalsze migracje w rozbieżnych kierunkach doprowadziły do tego, że odległość między plemionami ugrofińskimi sięgnęła tysięcy kilometrów rzadko zaludnionej tajgi. Brak kontaktów doprowadził około 1500 roku p.n.e. do rozpadu ugrofińskiej wspólnoty językowej. Powstały początkowo dwie, a następnie trzy grupy ludów ugrofińskich: wschodnia, zauralska – ugryjska oraz zachodnia, wołżańsko-kamska, która szybko rozpadła się na fińską (nad Bałtykiem) i permską (nad Wołgą i Kamą). Przyuralskie siedziby Ugrofinów stały się terenami osadnictwa, wpływów i podbojów innych ludów – mongolskich, tureckich, irańskich, słowiańskich, dominujących liczebnie i kulturowo. Intensywne obce wpływy doprowadziły do utraty przez ludy ugrofińskie wspólnoty kulturowej i językowej.