W 1947 przystąpił do Związku Walki Młodych, a w 1952 wraz z nim do Związku Młodzieży Polskiej. Należał do niego przez rok, po czym (w lipcu 1953) wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od grudnia 1975 do śmierci był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR.
Tadeusz Kunicki zginął w wypadku samochodowym w województwie pilskim. Pochowany 4 sierpnia 1977 z honorami na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B4-tuje-23)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. W pogrzebie wzięli udział przedstawiciele najwyższych władz partyjnych i państwowych: premier Piotr Jaroszewicz, Edward Babiuch, Stefan Olszowski, Stanisław Kowalczyk, Zdzisław Kurowski, Tadeusz Pyka. Premier Piotr Jaroszewicz wygłosił przemówienie pożegnalne oraz dokonał aktu pośmiertnej dekoracji Tadeusza Kunickiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski"Pogrzeb Tadeusza Kunickiego" [w:] "Trybuna Robotnicza", nr 176, 5 sierpnia 1977, s. 2.
Odznaczenia Order Sztandaru Pracy II klasy (1969)Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, "Trybuna Ludu", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8.