mały|Województwo inowrocławskie w II połowie XVI wieku Województwo inowrocławskie (początkowo gniewkowskie) – jednostka terytorialna Korony Królestwa Polskiego, później Rzeczypospolitej Obojga Narodów istniejące od XIV wieku do 1772, tworząca prowincję wielkopolską. Obejmowała powierzchnię i miała 2 powiaty. Siedzibą wojewody był Inowrocław, a sejmiki ziemskie odbywały się razem z woj. brzeskokujawskim w Radziejowie.
Herb był taki sam jak województwa brzeskokujawskiego, to jest pół orła czarnego i pół lwa czerwonego, grzbietami do siebie obróconych i zwieńczonych jedną koroną na polu złotym.
Historia Województwo inowrocławskie utworzono w XIV w. początkowo zwane było gniewkowskim.
Terytorium Było to jedno z najmniejszych województw I Rzeczypospolitej –
W skład województwa inowrocławskiego wchodziła m.in. Bydgoszcz, będąc w 1. poł. XVII w. jego największym miastem (niecałe 5 tys. mieszk.), która jednak nie odgrywała roli administracyjnej.
+ Powiaty woj. inowrocławskiego i ziemi dobrzyńskiej wg Adolfa Pawińskiego Województwo/ziemia Powiat Powierzchnia w mil² Powierzchnia w km² województwo bez z.