W owym wycinku państwo goszczące nie mogłoby nic zrobić bez każdorazowej zgody obcego państwa, a więc nie mogłoby eksploatować kopalin i złóż surowców, zbudować metra. Nie mógłby tam przelecieć (nawet na dużej wysokości) samolot, helikopter, balon meteorologiczny itp. Przyjęcie eksterytorialności prowadziłoby do powszechnego dopuszczenia możliwości stosowania azylu dyplomatycznego. Ochronę, którą próbowano osiągnąć poprzez zastosowanie fikcji prawnej, iż pewien obiekt, obszar lub osoba nie opuszczają „swojego” terytorium (a więc terytorium państwa, które reprezentują), próbuje się zastąpić poprzez koncepcje przywilejów i immunitetów. Przedstawicielom dyplomatycznym i misjom dyplomatycznym przysługują przywileje i immunitety dyplomatyczneOkreślone przede wszystkim w Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z 1961 roku, podobnie jak urzędnikom konsularnym i urzędom konsularnym przysługują przywileje i immunitety konsularneOkreślone przede wszystkim w Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z 1963 roku. Analogicznie, innym przedstawicielom państwa (tzw. VIP-om lub misjom specjalnym) także przysługuje odpowiedni zakres przywilejów i immunitetówZob. przede wszystkim Konwencja o misjach specjalnych z 1969 roku.