thumb|230px|Artemisia Gentileschi, Judyta odcinająca głowę Holofernesowi thumb|230px|Giovanni Battista Caracciolo, Uwolnienie św. Piotra thumb|230px|Hendrick Terbrugghen, Flecista (1621) Caravaggionizm – formuła stylistyczna w malarstwie barokowym wprowadzona i rozwinięta ok. 1605–1640 przez włoskich kontynuatorów i naśladowców Caravaggia.
Cechy Charakteryzowały go takie cechy jak: zdecydowana gra światłocienia (luminizm), śmiałe skróty perspektywiczne, intensywny koloryt (dominacja czerwieni, brązów i czerni), ukazywanie postaci na bliskim planie i mrocznym neutralnym tle, mocne efekty naturalistyczne i iluzjonistyczne, patos, ekspresja, dramatyzm. Dominowała tematyka religijna oraz specyficzne sceny rodzajowe: wróżenie z ręki, oszukiwanie w czasie gry w karty, grajkowie i muzykanci, młodzieńcy w tawernie, itp.