Zwycięstwo idei panslawistycznych okazało się krótkie, podobnie jak istnienie Wielkiej Bułgarii – naciski mocarstw zachodnich, których reprezentanci zgromadzili się w czerwcu i lipcu 1878, doprowadziły do rewizji traktatu z San Stefano i zastąpienia go traktatem berlińskim. Przewidywał on jedynie stworzenie niewielkiej Bułgarii, która zachowywała stosunek lenny wobec tureckiego sułtana.
W 1881 na tron wstąpił Aleksander III Romanow, którego poprzednik i ojciec Aleksander II zginął w zamachu bombowym Woli Ludu. Po objęciu przezeń władzy Ignatiew został ministrem spraw wewnętrznych. Stosując metody represyjne, miał za zadanie zlikwidować organizację rewolucyjną odpowiedzialną za zamach na cara. Jako równoczesny zwolennik umiarkowanych reform spotkał się z krytyką ze strony Konstantina Pobiedonoscewa. W 1882 został zdymisjonowany.
Na jego nagrobku wyryto poza imieniem i nazwiskiem dwie nazwy: „Pekin” i „San Stefano”.
Przypisy
Bibliografia A. Onou (red.), The memoirs of Count N. Ignatyev, „Slavonic Review”, 1931–1932
B. H. Sumner, Russia and the Balkans, 1870–1880, 1937
Kategoria:Ambasadorowie Rosji w Turcji Kategoria:Członkowie Rady Państwa Imperium Rosyjskiego Kategoria:Dyplomaci Imperium Rosyjskiego Kategoria:Hrabiowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Ministrowie spraw wewnętrznych Imperium Rosyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1832 Kategoria:Zmarli w 1908 Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu