W dniu 26 lipca 1919 r. Rada Najwyższa Ententy zaakceptowała zaproponowaną przez marszałka Ferdinanda Focha linii demarkacyjną między terytoriami litewskimi i polskimi, które pozostawiała większą część Wileńszczyzny z Wilnem po stronie polskiej.
W trakcie toczącej się wojny polsko-bolszewickiej, w lipcu 1920 roku wojska bolszewickie wspólnie z działającymi z nimi wojskami litewskimi, ponownie wyparły wojska polskie z Wileńszczyzny. W konsekwencji część obszaru Wileńszczyzny została 12 lipca 1920 roku przekazane Litwie przez Rosję radziecką w podpisanym w Moskwie traktacie litewsko-sowieckim, jednak faktycznie Rosjanie przekazali okupowane miasto Litwie dopiero w dniu 26 sierpnia 1920 roku po porażce bolszewików w Bitwie Warszawskiej. lewo|mały|Gmach przedwojennego Urzędu Wojewódzkiego Wileńskiego w Wilnie Po kolejnych polskich zwycięstwach nad Rosją sowiecką, w październiku 1920 roku naczelnik państwa polskiego, Józef Piłsudski, nakazał generałowi Żeligowskiemu upozorować bunt, po czym zająć Wilno i okolice. Powstało państwo Litwa Środkowa, jego proklamacja została ogłoszona przez Polaków 12 października 1920 roku. Od roku 1922 terytorium to stało się częścią państwa polskiego, gdy Sejm Litwy Środkowej przegłosował przyłączenie Litwy Środkowej do Polski jako Ziemię Wileńską.