Po II wojnie światowej Po zakończeniu wojny bp Włodzimierz Jasiński proboszczem mianował ks. Antoniego Szymanowskiego. Kościół był całkowicie spustoszony. W wyniku przeprowadzonego remontu ustawiono tymczasowy ołtarz, zorganizowano organy, wyposażono w miarę możliwości kościelne zaplecze, dzięki czemu można było odprawiać nabożeństwa.
W 1948 pod przewodnictwem ks. Szymanowskiego bardzo liczna grupa parafian udała się koleją na pielgrzymkę na Jasną Górę. W tym czasie rosła liczba mieszkańców parafii. W 1948 wiernych było 4530Spis duchowieństwa i parafij diecezji łódzkiej 1948, Kuria Diecezjalna w Łodzi, Łódź 1948, s. 20., zaś w 1955 już 8987Spis duchowieństwa i parafij diecezji łódzkiej 1955, Kuria Biskupia w Łodzi, Łódź 1955, s. 110.. Zaludniały się wtedy osiedla TOR, poniemieckie (tzw. Berlinek) oraz dawne place Stoki (wzdłuż ul. Telefonicznej).
5 sierpnia 1964 bp Jan Kulik dokonał konsekracji dzwonów i poświęcił wolnostojącą dzwonnicę, która służyła do połowy laty dziewięćdziesiątych.
W 1966 z okazji w Millenium chrztu Polski poświęcono chrzcielnicę ozdobioną datami 966–1966.