thumb|upright=1.5|Mapa kampanii grunwaldzkiej 1410 roku thumb|upright=1.5|Rozwój państwa zakonu krzyżackiego w latach 1260–1410 thumb|upright=1.5|Polska i Litwa w latach 1386–1434 thumb|Rycerstwo polskie 1333-1434 thumb|Polska artyleria ostrzeliwuje zamek malborski w czasie oblężenia w 1410 roku Wielka wojna – wojna tocząca się pomiędzy Królestwem Polskim, Wielkim Księstwem Litewskim, wspieranymi lennikami obu tych krajów (Hospodarstwo Mołdawskie, Księstwo mazowieckie, Księstwo płockie, Księstwo bełskie, Podole) oraz najemnikami z Królestwa Czech, uciekinierami ze Złotej Ordy i chorągwiami prywatnymi (między innymi chorągiew z Republiki Nowogrodzkiej księcia Lingwena) a zakonem krzyżackim wspartym przez Królestwo Węgier rządzone przez Luksemburgów i rycerstwo zachodnioeuropejskie (głównie z Czech, z wielu państewek na Śląsku, z Pomorza Zachodniego i z pozostałych państewek Rzeszy).
Przyczyny wojny Przyczyny wybuchu wojny: Zakon starał się zdobyć Żmudź, która rozdzielała jego posiadłości w Prusach i Inflantach. W 1402 roku Marchia Brandenburska oddała w zastaw Krzyżakom Nową Marchię (wówczas na północny zachód od Polski), co odebrano w Polsce jako zagrożenie.