Odmienne stanowisko zajęły kantony Schwyz, Zug i Unterwalden, które, pod wpływem nuncjusza papieskiego, przygotowywały się do dalszej walki, zwracając się o pomoc do papieża oraz cesarza Karola VI.
Wkrótce po wznowieniu działań wojennych, 20 lipca 1712 roku, wojska pięciu kantonów katolickich pokonały pod Sins oddział liczący około 1400 żołnierzy berneńskich, co przejściowo podniosło morale strony katolickiej i doprowadziło do ponownego przystąpienia Uri do wojny.
Przebieg bitwy 25 lipca 1712 roku około 9000 żołnierzy kantonów katolickich starło się pod Villmergen z nieco mniej licznymi siłami berneńskimi. Trzon armii katolickiej stanowili chłopi, prowadzeni do ataku przez duchownych niosących krzyże. Wojska te uderzyły w tradycyjnym szyku bojowym, używając głównie broni białej, w tym halabard. Atak ten nie przyniósł jednak powodzenia i został powstrzymany przez intensywny ogień karabinowy wojsk berneńskich. Kontratak kawalerii protestanckiej doprowadził do całkowitego załamania sił katolickich i ich ucieczki z pola bitwy.
Straty wojsk katolickich wyniosły około 3000 zabitych, w większości mieszkańców Lucerny. Bitwa ujawniła znaczną dysproporcję w poziomie uzbrojenia, organizacji oraz wyszkolenia wojsk obu stron.