Klasa Tadeusza Parpana była bezsporna, w reprezentacyjnej koszulce z białym orłem na piersiach bronił barw narodowych w latach 1947–50 w dwudziestu meczach, strzelając jedną bramkę należy pamiętać, że reprezentacja Polski w tym czasie nie rozgrywała tak dużej liczby meczów, jak to ma miejsce obecnie. Był piłkarzem szanowanym na boisku i poza nim, o dużym autorytecie. Już po czterech meczach w reprezentacji przyjął opaskę kapitańską. Powojenna Cracovia miała odpowiednią renomę, co powodowało rozliczne kontakty z czołowymi drużynami europejskimi, jak Slavia Praga, IFK Norrköping, Partizan Belgrad, Kispest Budapeszt. Występy w reprezentacji Polski oraz w meczach międzynarodowych stwarzały możliwość pokazania swoich umiejętności w Europie. Rewelacyjna gra Tadeusza Parpana spodobała się specom piłkarskim. Efektem dobrej gry było powołanie na mecz Europa - Wielka Brytania, w którym jednak nie wystąpił, z przyczyn politycznych. Wielkolud z Cracovii, jak go nazywano, miał 186 cm wzrostu i ponad 8O kg wagi. Wyróżniał się doskonałym przeglądem pola i znakomitą grą głową, operował piłką z obu nóg. Kibice mówili o nim, że tak dobrze czyścił przedpole bramki Cracovii, że bramkarze pozostawali bezrobotni. Tadeusz Parpan rozegrał w barwach Cracovii 229 meczów, występując w pasiakach do roku 1950.