W 1927 roku osiadł w Szwajcarii, gdzie uzyskał obywatelstwo. Do 1933 roku prowadził orkiestrę symfoniczną w Bazylei. W latach 1935–1936 ponownie był dyrygentem Opery Wiedeńskiej.
Występował w wielu krajach europejskich, m.in. w Wielkiej Brytanii, Belgii, Francji i Rosji. W latach 1905–1908 i 1911–1914 koncertował w Stanach Zjednoczonych. W 1919 i 1922–1923 roku występował w Ameryce Południowej, a w 1937 roku w Japonii. W 1939 roku poprowadził w Covent Garden Theatre w Londynie Tannhäusera i Parsifala. W 1909 i 1910 roku występował w Warszawie z utworami Beethovena, Berlioza, Czajkowskiego i swoimi własnymi.
Zasłynął jako interpretator dzieł kompozytorów niemieckich i austriackich: Beethovena, Berlioza, Wagnera, Liszta i Brahmsa. Dążył do oczyszczenia sztuki dyrygenckiej z ekscentryczności i wypaczeń prowadzących do zniekształcenia pierwotnego kształtu partytury. Krytykował działalność Cosimy Wagner i dyrygenturę Hansa von Bülowa. Od 1910 do 1940 roku współpracował z wytwórnią Columbia Records, dokonując licznych nagrań płytowych. Jako pierwszy dyrygent zarejestrował wszystkie symfonii Beethovena i Brahmsa.