W sesji muzykoterapii może uczestniczyć każda osoba, bez względu na poziom jej umiejętności muzycznych, stopień niepełnosprawności ruchowej lub intelektualnej (np. otępienie starcze) lub inny rodzaj zaburzeń. Przeciwwskazania odnoszą się jedynie do osób cierpiących na tzw. epilepsję muzykogenną oraz w przypadkach ostrych stanów psychotycznych.
Dla terapeuty oraz dla efektywności terapii liczy się przede wszystkim sam proces, zaangażowanie uczestników. Z tego też względu śpiewu czy improwizacji muzycznych, powstających w czasie sesji muzykoterapii, nigdy nie ocenia się w kategoriach artystycznych czy estetycznych.
Modele muzykoterapii Współcześnie na świecie istnieje kilka głównych modeli muzykoterapii, m.in.: muzykoterapia kreatywna (zwana również muzykoterapią Nordoff-Robbins) „Wizualizacja Kierowana z Muzyką” (ang. Guided Imagery and Music) muzykoterapia improwizacyjna (np. w przypadkach autyzmu dziecięcego) muzykoterapia zorientowana analitycznie muzykoterapia behawioralna
W Polsce najbardziej znane są metody: „Portret Muzyczny” (E. Galińskiej) „Mobilna Rekreacja Muzyczna” (M.