Do 1925, politycy w Venice stali się krnąbrni. Ich drogi, systemy wodne i ściekowe bardzo potrzebowały naprawy oraz rozbudowy, aby nadążyć za wzrastającą liczbą ludności. Kiedy zaproponowano przyłączenie Venice do Los Angeles, zarząd powierników opowiedział się za powstrzymaniem wyborów. Siły tych za i tych przeciw byli niemal wyrównane, ale wielu mieszkańców Los Angeles, którzy przenieśli się do Venice, by zagłosować, zmieniło losy referendum. Venice stało się częścią Los Angeles w listopadzie 1925 roku.

Los Angeles przystąpiło do przemiany Venice na swój własny wizerunek. Uznano, że miasto potrzebuje więcej ulic oraz mniej kanałów i wiele z nich wybrukowano w 1929 po trzyletniej batalii sądowej prowadzonej przez mieszkańców terenów położonych w pobliżu kanałów. Chcieli zamknięcia trzech rozrywkowych mol w Venice, ale musieli poczekać aż umowa dzierżawy pierwszego z nich wygasła w 1946.

W 1929, odkryto ropę na południe od Washington Street, na półwyspie Venice Peninsula. W ciągu dwóch lat, 450 szybów naftowych objęto obszarem wydobywczym i rozpoczęto wydobywanie bezwartościowych zanieczyszczeń pozostałymi drogami wodnymi. Był to krótkotrwały boom, podyktowany potrzebą dochodu społeczności, która ucierpiała podczas Wielkiego Kryzysu.