Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy miejscowy alergiczny nieżyt nosa nie może być traktowany jako wczesna manifestacja klasycznego alergicznego nieżytu nosa.
Za złoty standard w rozpoznawaniu LAR uznaje się połączenie szczegółowego wywiadu medycznego oraz donosowej próby prowokacyjnej z alergenem (NAPT). Diagnostyka rozpoczyna się od analizy objawów klinicznych, takich jak kichanie, świąd, wodnista wydzielina i blokada nosa trwająca powyżej godziny dziennie, przy czym istotne jest ustalenie związku tych dolegliwości z ekspozycją na konkretne alergeny oraz uwzględnienie rodzinnej historii atopii. Kluczowym elementem różnicującym z klasycznym alergicznym nieżytem nosa jest wykluczenie atopii systemowej, co potwierdza się poprzez uzyskanie ujemnych wyników punktowych testów skórnych (SPT) oraz ujemnych wyników oznaczeń swoistych przeciwciał IgE w surowicy. Dodatkowo, w celu wykluczenia zmian strukturalnych, takich jak skrzywienie przegrody nosa, diagnostykę uzupełnia się o badania dodatkowe, takie jak rynoskopia przednia oraz badanie endoskopowe nosa i nosogardła. Próba prowokacyjna z alergenem polega na kontrolowanym podaniu alergenu bezpośrednio na błonę śluzową nosa, co pozwala na odtworzenie naturalnej reakcji organizmu.