Akty prawne wydawane przez Sejm nazywane były konstytucjami. Konstytucje stanowione były przez Izbę Poselską. Następnie marszałek Sejmu czytał je w Senacie w obecności króla i ogłaszał w jego imieniu. Od 1543 pisano je w języku polskim.
Głosowanie w izbie poselskiej od samego początku opierało się na zasadzie jednomyślności. Jednakże w XVI wieku starano się przekonywać opornych, by przyjęli postulowane rozwiązanie, a w ostateczności ignorowano sprzeciw, jeśli nie był zbyt liczny. Częstokroć wskutek tej zasady i przeciągających się dyskusji sejm po ustawowych sześciu tygodniach rozchodził się bez podjęcia uchwał. Brak zgody na dopuszczalne według prawa przedłużenie obrad Sejmu (prolongatę), oraz sprzeciw wobec jakiegoś projektu – liberum veto były często wykorzystywane przez stronnictwa magnackie dla prywatnych interesów i prowadziły, w ich interesie zresztą, do rozkładu instytucji Sejmu.
Pod koniec XVI w. zaczęto ujmować całość uchwał danego sejmu jako całość (wpisywano wiele uchwał do jednej konstytucji danego sejmu). Stąd, wraz z ukształtowaniem się instytucji liberum veto, zerwanie Sejmu oznaczało unieważnienie wszystkich uchwalonych na nim konstytucji. Od drugiej połowy XVII w. zaczął się w I Rzeczypospolitej zastój legislacyjny. Konstytucje stały się coraz rzadsze i dotyczyły często spraw drobnych czy lokalnych.