15 lipca 1959 papież Jan XXIII mianował go biskupem pomocniczym diecezji łódzkiej ze stolicą tytularną Rhandus. Święcenia biskupie otrzymał 4 października 1959 w Katedrze św. Stanisława Kostki w Łodzi. Konsekrował go kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski, w asyście biskupów łódzkich: diecezjalnego Michała Klepacza i pomocniczego Jana Fondalińskiego. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Illum crescere – me minui (Aby On wzrastał, mnie trzeba się umniejszać). W październiku 1959 został ustanowiony wikariuszem generalnym diecezji. W kurii diecezjalnej pełnił funkcje: przewodniczącego Referatu (Wydziału) Duszpasterskiego, Rady Administracyjnej, Komisji ds. Cmentarzy, Komisji Organistowskiej, Komisji ds. Księży Emerytów oraz Komisji ds. Budowlanych i Konserwatorskich. Należał do kolegium konsultorów i rady kapłańskiej. Po śmierci biskupa Michała Klepacza od 27 stycznia 1967 do 31 października 1968 zarządzał diecezją jako wikariusz kapitulny. Został ustanowiony kanonikiem gremialnym łódzkiej kapituły katedralnej, w której od 1972 pełnił funkcję dziekana. W latach 1970–1995 był proboszczem Parafii Najświętszego Serca Jezusowego i św. Marii Małgorzaty Alacoque w Łodzi. Jednocześnie w latach 1975–1990 sprawował funkcję dziekana dekanatu Łódź-Północ, następnie w latach 1990–1995 dekanatu Łódź-Radogoszcz.