Unia personalna rozpadła się w 1718 po śmierci króla Karola II Wittelsbacha, panującego w Szwecji jako Karol XII.
W latach 1714–1719 na terenie księstwa przebywał Stanisław Leszczyński, były król Polski, sojusznik króla Szwecji. Decyzją Karola XII Leszczyński legitymował się statusem księcia z upoważnienia (fr. prince par délégation). W czasie swych rządów Leszczyński wzniósł rezydencję podmiejską Tschifflik.
Na mocy postanowień pokoju lunewilskiego w 1801 zostało odstąpione Francji. Po Kongresie Wiedeńskim zostało zwrócone królowi Bawarii Maksymilianowi I Józefowi Wittelsbachowi.
Władcy Zweibrücken Hrabiowie Zweibrücken Walramiden 1182–1237 – Henryk I 1237–1282 – Henryk II 1282–1309 – Walram I 1309–1311 – Simon 1311–1366 – Walram II 1366–1394 – Eberhard II
Wittelsbachowie 1394–1398 – Ruprecht II Wittelsbach – elektor Palatynatu Reńskiego 1398–1410 – Ruprecht III Wittelsbach – elektor Palatynatu Reńskiego, król Niemiec 1410–1459 – Stefan Wittelsbach – książę Palatynatu-Simmern-Zweibrücken
Książęta Palatynatu-Zweibrücken (1459–1604) 1459–1489 – Ludwik I Czarny 1489–1490 – Kacper Wittelsbach 1490–1514 – Aleksander Wittelsbach 1514–1532 – Ludwik II Wittelsbach 1532–1569 – Wolfgang Wittelsbach 1569–1604 – Jan I Wittelsbach