Rayman 2 spotkał się z powszechnym zachwytem zarówno w anglojęzycznej prasie, jak i w kraju produkcji, gdzie lokalne pismo „Génération 4” uznało go za „jedną z najlepszych gier platformowych na komputery osobiste”. Natomiast Tonic Trouble, której bohater Ed miał za zadanie przywrócić w swoim świecie ład zmącony przez swoją nieostrożność, została chłodniej przyjęta przez branżowe media; Ben Stahl z portalu GameSpot twierdził, iż „jeśli ta gra zostanie zapamiętana, to tylko dlatego, że nie jest to Rayman 2”.

Beyond Good & Evil (2004) Uniwersum Raymana rozrastało się o kolejne części (w tym Rayman M oraz Rayman 3), jednakże Ancel nie brał bezpośredniego udziału w ich powstawaniu. Zamiast tego skupił uwagę na produkcji kolejnej trójwymiarowej gry akcji, której akcja toczyła się w społeczeństwie autorytarnym. Jego włodarze argumentują swoje represje koniecznością obrony przed Obcymi. Główna bohaterka Beyond Good & Evil, dziennikarka Jade, wespół z knurem imieniem Pey'j, próbuje dociec prawdziwych przyczyn istnienia reżimu wojskowego. Beyond Good & Evil nie tylko zawierała w sobie aluzje do niepokojów społecznych powstałych po zamachach z 11 września 2001 roku, ale również kryła w sobie ton anarchiczny. Choć gra nie odniosła sukcesu komercyjnego, powszechnie chwalono ją zarówno za oprawę graficzną oraz historię.