W latach 1512–1513 był wikarym w katedrze na Wawelu. W roku 1513 wyjechał na studia za granicę, gdzie zdobył doktorat dekretów. Z zagranicznych studiów powrócił w 1516, a w roku 1517 rozpoczął pracę na Wydziale Prawa Akademii Krakowskiej. W tym czasie otrzymał też mansjonarię w kościele św. Michała na Wawelu. W roku 1519 został altarzystą w kościele akademickim św. Anny w Krakowie. W roku 1520 objął seniorat Bursy Długosza, gdzie mieszkali prawnicy. W tym samym roku objął urząd penitencjarza i kaznodziei w katedrze na Wawelu. W roku 1521 został profesorem zwyczajnym na Wydziale Prawa, a od 1524 r. był profesorem tzw. nowego prawa.
21 lutego 1526 dekretem królewskim nadano mu prebendę kanonicką w Poznaniu. Pod koniec roku 1527 wrócił na Akademię Krakowską. W roku 1533 biskup Jan Latalski powołał go na archidiakona poznańskiego. Jego działalność w Poznaniu zdominowała walka z Krzysztofem Hegendorferem, głoszącym w Wielkopolsce hasła luterańskie. Wobec zagrożenia wiary uczniów Akademii Lubrańskiego, archidiakon doprowadził po wielu latach walki do usunięcia Hegendorfera, co w dużym stopniu przyczyniło się do obniżenia rangi tej szkoły.