James Albert Edward Hamilton (ur. 30 listopada 1869 w Hamilton Palace w Londynie - 12 września 1953) – brytyjski arystokrata i polityk, najstarszy syn Jamesa Hamiltona, 2. księcia Abercorn i lady Mary Curzon-Howe, córki 1. hrabiego Howe. Jego ojcem chrzestnym był książę Walii.
Wykształcenie odebrał w Eton College. Później rozpoczął służbę wojskową w Royal Inniskilling Fusiliers. W 1892 r. wstąpił do 1 regimentu Life Guards, gdzie dosłużył się rangi kapitana. W 1900 r. wystartował z sukcesem w wyborach do Izby Gmin z okręgu Londonderry City jako reprezentant unionistów. Trzy lata później został Skarbnikiem Dworu Królewskiego. Urząd ten pełnił do upadku konserwatywnego rządu Balfoura w 1905 r. W następnych latach był whipem opozycji.
Po śmierci ojca w 1913 r. został 3. księciem Hamilton i zasiadł w Izbie Lordów. W 1917 r. został Lordem Namiestnikiem Tyrone i był nim aż do śmierci. W 1922 r. został pierwszym gubernatorem Irlandii Północnej. Był bardzo popularny na tym stanowisku i dwukrotnie (w 1928 i 1934 r.) przedłużano jego kadencję, którą zakończyła ostatecznie jego rezygnacja w lipcu 1945 r. W 1931 r. odmówił przyjęcia godności gubernatora generalnego Kanady.