Stanisław Piołun-Noyszewski (ur. 30 lipca 1891 w Kielcach, zm. 21 grudnia 1941 w Auschwitz-Birkenau) – polski powieściopisarz, nowelista, krytyk literacki i teatralny.
Życiorys Uczył się w Męskim Gimnazjum Rządowym w Kielcach, z którego został wydalony za udział w zorganizowanym w lutym 1905 strajku szkolnymA. Massalski, J. Szczepański, Słownik biograficzny zasłużonych nauczycieli i wychowanków. I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Kielce 2010, s. 103.. Absolwent ekonomii na wiedeńskiej uczelni. Od 1914 mieszkał w Warszawie. Przed II wojną światową publikował recenzje teatralne w warszawskiej prasie codziennej („Gazeta Poranna 2 Grosze”). Pracował też w Prezydium Rady Ministrów (1920). Gromadził materiały biograficzne dot. Stefana Żeromskiego, z którym był spokrewniony i któremu poświęcił dwie książki (Stefan Żeromski: dom, dzieciństwo i młodość oraz Zarys myśli polityczno-społecznej Stefana Żeromskiego).