Trzy wymienione przez Robertsa wyznaczniki to:
Egalitaryzm – komuny wyraźnie odrzucały hierarchię lub stopniowanie statusu społecznego jako konieczne dla porządku społecznego. Skala ludzka – członkowie niektórych komun widzieli skalę społeczeństwa w takim kształcie, w jakim było ono wówczas zorganizowane, jako zbyt uprzemysłowione (lub fabryczne), a zatem niesympatyczne dla ludzkiej kondycji. Komuny były świadomie antybiurokratyczne.
Dwadzieścia pięć lat później, dr Bill Metcalf, w wydanej przez siebie książce Shared Visions, Shared Lives, zdefiniował komuny jako posiadające następujące podstawowe zasady: znaczenie grupy w przeciwieństwie do nuklearnej jednostki rodzinnej, „wspólna torebka”, kolektywne gospodarstwo domowe, grupowe podejmowanie decyzji w sprawach ogólnych i intymnych. Dzieląc życie codzienne i obiekty, komuna jest wyidealizowaną formą rodziny, będąc nowym rodzajem ‘grupy pierwotnej’ (na ogół z mniej niż 20 osobami, choć znów istnieją przykłady znacznie większych komun lub takich, które momentami doświadczyły znacznie większej liczbie ludności).