n.e.) wykazał popierając Bhavavivekę, że w ten sposób system Buddhapality nie podlega „skrajnościom” innych systemów, gdyż nie wykazuje swojego autonomicznego stanowiska (svatantra) na temat siunjaty, ale w zamian tego wyłącznie neguje inne systemy doprowadzając do absurdu ich autonomiczne stanowiska (reductio ad absurdum inaczej prasanga).
Znaczenie W madhjamace, „Środkowej Ścieżce”, istnieje wiele dowodzeń, które umożliwiają obalanie wszelkich „skrajności” innych systemów buddyjskich bądź nie-buddyjskich, np. przyjmujących błędy czterech rodzajów (inherentnie wrodzonego) powstawania – powstawania z siebie, z czegoś innego, z tych obu, z żadnych z nich opisanych w dowodzeniu „Wadżra-iskier” Nagardżuny. Zebrane są one np. w dziele Nagardżuny „Mula-madhyamaka-karika”. Swatantrika i prasangika są systemami madhjamaki wybiegającymi poza „skrajności” używając innych technik analiz, które dobiera się w zależności od potrzeb. Różnica leży tylko w sposobie wskazywania (poprzez twierdzenia „svatantra” lub negowanie „reductio”, więcej czytaj w artykule madhjamaka) na ostateczną rzeczywistość. Obydwa systemy przekraczają „skrajności”, aż do stanu zrealizowania poza wszelkimi odniesieniami tj. siunjaty”.