Falanga Afrykańska (fr. Phalange Africaine) – francuska kolaborancka jednostka wojskowa w Afryce północnej w służbie Niemiec podczas II wojny światowej.
Historia W II poł. listopada 1942 r. w kręgach rządowych Francji Vichy pojawiła się idea utworzenia ochotniczej jednostki wojskowej złożonej z Francuzów jako odpowiedź na lądowanie aliantów we francuskim Maroku i Algierii (operacja „Torch”). Pomysł został poparty przez ambasadora III Rzeszy w okupowanej części Francji, Ottona Abetza. W grudniu 1942 r. zaaprobowały go władze niemieckie.
Francuzi zamierzali utworzyć 18-tysięczny tzw. Légion Impériale pod francuskim dowództwem i sztandarami, mający walczyć u boku wojsk niemiecko-włoskich. Miał on składać się z dwóch brygad i jednej półbrygady. W styczniu 1943 r. zwerbowano jedynie 330 ochotników, w większości członków faszystowskiej Francuskiej Partii Ludowej i Service d'Ordre Legionnaire, którzy zostali nazwani Falangą Afrykańską. Przeszli oni szkolenie wojskowe w obozie Bordj-Ceda. Ostatecznie pozostało 210 ludzi pod dowództwem ppłk. Pierre’a Simona Cristofini. Jego zastępcą był mjr Henri Curnier. W marcu 1943 r. zakończyło się szkolenie wojskowe, po czym złożono przysięgę na wierność marszałkowi Philippe'owi Pétainowi.