Wkrótce rozpoczęła się generalna ofensywa sił alianckich w tym rejonie. Przeciwko Francuzom występowały oddziały brytyjskiej 78 Dywizji Piechoty z 8 Armii. Pozycje obronne zajmowane przez żołnierzy francuskich zostały zniszczone ogniem artyleryjskim i czołgowym; w ciągu godziny poległa połowa stanu jednostki. Pojawiły się też przypadki dezercji. W nocy z 16 na 17 kwietnia doszło do pierwszego zwycięskiego starcia bojowego patrolu francuskiego z patrolem brytyjskim. W celach propagandowych 3 Francuzów zostało odznaczonych Żelaznym Krzyżem przez płk. Webera, dowódcę 334 DP. Ciężkie walki trwały do końca kwietnia, po czym resztki kompanii wycofały się do Tunisu. Ogółem Żelazne Krzyże otrzymali 1 oficer, 3 podoficerów i 1 szeregowy.
Po zajęciu miasta przez aliantów 7 maja 1943 r., większość żołnierzy kompanii została aresztowana przez siły gaullistowskie. Kilkunastu natychmiast rozstrzelano po wyrokach kary śmierci wydanych przez trybunał wojskowy, a reszta otrzymała później wyroki wieloletniego więzienia. Podpułkownik P. R. Cristofini, który był chory, został rozstrzelany już 3 maja. Natomiast ok. 40 Francuzów, którzy poddali się wojskom anglo-amerykańskim, zostało wcielonych do sił Wolnych Francuzów i walczyli od tej pory przeciwko Niemcom.