Benedykt Izdbieński, Benedykt z Izdebna herbu Poraj (ur. 1488, zm. 18 stycznia 1553 w Ciążeniu) – biskup poznański od 25 czerwca 1546, biskup kamieniecki od 1545, kanclerz gnieźnieński, kantor krakowski, kanonik poznański, kanonik gnieźnieńskiej kapituły katedralnej od 1525 rokuPrałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych, opracował Jan Korytkowski, t. II, Gniezno 1883, s. 207-208., działacz kontrreformacji, sekretarz królewski Zygmunta I Starego od 1539 roku, posiadał przywilej kreacji notarialnejKrzysztof Skupiński, Notariat publiczny w średniowiecznej Polsce, Lublin 1979, s. 118..
Życiorys Od 1505 studiował w Akademii Krakowskiej, od 1520 odbył studia na uniwersytecie w Padwie. W 1509 został notariuszem konsystorza gnieźnieńskiego. W 1517 został kanonikiem poznańskim, w 1525 gnieźnieńskim, w 1527 krakowskim. Mianowany wikariuszem biskupa krakowskiego Piotra Gamrata. W 1538 został kanclerzem kurii gnieźnieńskiej, a w 1540 koadiutorem scholasterii krakowskiej. Był posłem na sejmiki ziemskie w latach: 1540, 1543, 1544Andrzej Wyczański, Między kulturą a polityką. Sekretarze Zygmunta Starego 1506-1548, Warszawa 1990, s. 253.. W 1541 roku był generalnym prokuratorem kapituły krakowskiej.