Podczas gdy jedność pozwoliła zwolennikom Franco zwyciężyć w wojnie domowej, pomysły POUM i anarchistów osłabiły ekonomiczne plany wojenne Republiki. Równocześnie POUM został (podobnie jak anarchiści) okrzyknięty głównym wrogiem Frontu Ludowego, a tysiące jego aktywistów zginęło z rąk NKWD. Zdaniem wielu historyków, nie tylko lewicowych, zajadły atak sił radzieckich na POUM miał na celu zniszczenie partii, która nie tylko walczyła z faszystami, ale także oferowała alternatywną wizję komunizmu, niepopierającą czystek w ZSRR, ani wodzowskiego modelu partii. Istotnym czynnikiem było też powoływanie się POUM na Trockiego (chociaż organizacja ta nigdy nie określiła się jako trockistowska, zaś jej przywódca Nin w czasie wojny hiszpańskiej popadł w wyraźny konflikt z Trockim, zdaniem którego POUM nie powinna wchodzić do rządu, który hamował rewolucję robotniczą).
Związki międzynarodowe POUM była członkiem tzw. „Biura Londyńskiego” – partii socjalistycznych, które odrzucały zarówno reformizm Drugiej Międzynarodówki, jak i promoskiewską orientację Międzynarodówki Komunistycznej.