Technika jednej grupy Jest to najprostsza technika eksperymentalna. W praktyce polega ona na wprowadzeniu do zastanej sytuacji czynnika eksperymentalnego, a następnie na mierzeniu zmian powstałych pod jego wpływem w taki sposób, aby było możliwe porównanie stanu początkowego ze stanem końcowym.
Technikę tę można przedstawić za pomocą schematu:
S - (Bp - C - Bk - W1)... (Bp - Cx - Bk - W2)
gdzie: S – sytuacja Bp – badania początkowe Bk – badania końcowe C – czynnik zastany Cx – czynnik eksperymentalny (zmienna niezależna czyli objaśniająca) W – różnica stwierdzona w badaniu początkowym i końcowym
Przystępując do eksperymentu, nauczyciel bada sytuację zastaną, prowadząc w danej klasie zajęcia tradycyjną metodą, a w badaniu końcowym dokonuje pomiaru zmian. Wynik wartości W1 to porównanie wyniku badania początkowego i końcowego. Następnie wprowadza niezależną zmienną Cx (będącą wynikiem eksperymentalnym), powtórnie badając sytuację wyjściową. Po wprowadzeniu zajęć metodą eksperymentalną, powtórnie badany jest wynik pracy dydaktycznej. Różnicą między rezultatem badania początkowego i końcowego to wynik o wartości W2.