W 1759 roku dzięki protekcji Michała Kazimierza Radziwiłła otrzymał nominację generalską, w 1760 roku dzięki rezygnacji Jana Justyniana Niemirowicza Szczytta został kasztelanem inflanckim, a w 1762 roku otrzymał Order Orła Białego. Po wejściu do senatu rozpoczął w pełni samodzielną działalność polityczną. Jej momentem zwrotnym stała się śmierć Augusta III. Hylzen jeszcze przed elekcją porzucił stronnictwo hetmańskie i przeszedł na stronę Stanisława Poniatowskiego. Po obraniu nowego władcy, Hylzen poprzez sejmikową współpracę z kanclerzem Michałem Fryderykiem Czartoryskim stopniowo odbudował swoją pozycję. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z Księstwa Inflanckiego w 1764 rokuAkt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 112..
Po śmierci ojca (14 II 1767) odziedziczył nie tylko dobra oświejskie, ale król oddał mu wakujące województwo mińskie. 8 maja 1767 udekorowany został Orderem Świętego Stanisława. W tym też roku został marszałkiem Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Jako przewodniczący Trybunału nie chciał przystąpić najpierw do konfederacji słuckiej i toruńskiej, a później radomskiej, oraz stanowczo sprzeciwiał się działalności politycznej Nikołaja Repnina.