Było to nie do pomyślenia we wcześniejszym okresie.
Rosnąca potęga i tym samym rosnące ambicje nomarchów stały się jednym z głównych powodów upadku Starego Państwa i nastania okresu chaosu i upadku gospodarczego zwanego Pierwszym Okresem Przejściowym. Wówczas to poszczególni naczelnicy usamodzielnili się i zaczęli prowadzić wojny przeciwko innym nomarchom, wystawiając swoje prywatne armie.
Z walki tej zwycięsko wyszli nomarchowie z Teb, którzy utworzyli XI dynastię. Pod władzą silnych władców z XII dynastii Egipt znowu był scentralizowanym i dobrze rządzonym państwem, w którym reformy administracyjne nowych władców odebrały miejscowym dostojnikom część władzy, jaką udało im się zdobyć w Pierwszym Okresie Przejściowym, choć dynastie Średniego Państwa same wywodziły się z rodów nomarchów. Władcy zaakceptowali dziedziczny charakter urzędu, ale teraz to od władcy nomarchowie otrzymywali prowincję we władanie, starali się więc być wiernymi i posłusznymi urzędnikami. Z drugiej strony dążyli do zjednania sobie ludu podległego sobie nomu, którego interesów bronili często bardziej niż interesów władcy. W epoce tej nomarchowie dysponowali rozwiniętą administracją lokalną, której struktura naśladowała strukturę administracji centralnej.