Często występują także migreny z aurą lub bez.
Śniegowi optycznemu często towarzyszy szum uszny (tinnitus), zawroty głowy, bezsenność, a także uczucie derealizacji bądź depersonalizacji. W części przypadków występują też halucynacje przy zamkniętych oczach. U osób cierpiących na śnieg optyczny często pojawiają się zaburzenia psychiatryczne, takie jak stany lękowe, depresja czy zespół lęku napadowego. Nie wiadomo, czy zaburzenia te są jedynie następstwem stresów związanych ze śniegiem optycznym, czy mają podłoże neurologiczne. Dodatkowo coraz więcej cierpiących na to schorzenie zgłasza również parestezje (najczęściej kończyn).
Leczenie W prasie naukowej odnotowano wiele przypadków całkowitego wyleczenia śniegu optycznego przy użyciu leków, takich jak topiramat, lamotrygina czy kwas walproinowy. Zazwyczaj jednak jest to schorzenie które można wyleczyć psychoterapia metodą poznawczo-behawioralną. Ważne jest również, żeby zdać sobie sprawę z fałszywości obiegowych opinii, które głoszą, że śnieg optyczny może prowadzić do ślepoty (nie odnotowano ani jednego takiego przypadku) lub ciężkich zaburzeń psychicznych. Większość chorych prowadzi zupełnie normalne życie.