Z wytypowanego przez niego na górze Jarmuta miejsca oraz w dolinie Palkowskiego Potoku zatrudnieni robotnicy zaczęli wydobywać rudę. W latach 1732–1739 wykuto sztolnie o długości kilkudziesięciu metrów. Zarządca niemiecki dał zarobić miejscowej ludności tylko przy prostych pracach – do prac górniczych i hutniczych ściągnięto górników i hutników z Saksonii i Węgier. Poszukiwano srebra i złota. Do przetopu rudy wybudowano z dużym nakładem środków piec hutniczy w Szlachtowej. Wytop w 1739 okazał się jednak nieudany i całe przedsięwzięcie Sanguszki splajtowało. Ruda zawierała tylko niewielkie ilości srebra. Zachowała się dokumentacja tego przedsięwzięcia, stanowiąca cenny materiał dla historyków. Wiele dowiedzieć się z niej możemy o realiach życia ludności w owych czasach na tych terenach i o samej kopalni. Z kopalnią związane są legendy i ludowe opowieści. Zwiedzano ją już w 1831, a około 1840 oczyszczono zatarasowane wejście. W 1921 Stanisław Małkowski sporządził szczegółowy opis geologiczny kopalni, a także pobliskiej Wodnej Bani w Palkowskim Potoku oraz zalanych obecnie sztolni w dolinie potoków Krupianka i Sztolnia.