Podczas II wojny światowej brytyjskie władze mandatowe utworzyły przy wiosce obóz wojskowy oraz szpital dla żołnierzy. Istnienie tej bazy wojskowej utrudniło dalszą rozbudowę wioski. Podczas wojny domowej w Palestynie pojawiły się trudności z utrzymaniem bezpieczeństwa. Wioska kilka razy padła ofiarą kradzieży i ostrzelania żydowskich samochodów przez Arabów. Brytyjczycy swoje działania ograniczyli jedynie do przeszukiwania wioski w poszukiwaniu nielegalnej broni. W tej sytuacji mieszkańcy wioski musieli podjąć samodzielne działania, aby zapewnić sobie ochronę. Utworzono wówczas tajny oddział samoobrony.
W pierwszych latach istnienia niepodległego państwa Izrael, utworzono tutaj obóz dla imigrantów (ma’abara). W 1950 mieszkało tutaj 400 ludzi. W następnych latach populacja wzrosła dzięki napływowi imigrantów z Rumunii, Jemenu, Iraku i Afryki Północnej. Warunki życia w obozie były bardzo ciężkie. Większość imigrantów żyła w namiotach i dopiero w następnych latach zaczęli przenosić się do nowych domów.
1 listopada 1954 nastąpiło oficjalne założenie samorządu lokalnego Kirjat Ono. Obóz imigrantów ma’abara został opuszczony, a wszyscy imigranci zamieszkali w nowych domach w wybudowanej dzielnicy Kiron.