Ze względu na długość głowni przy jej stosunkowo małym przekroju był bronią podatną na złamanie, zapewne dlatego zachowało się niewiele oryginalnych egzemplarzy (w Polsce m.in. w zbiorach Czartoryskich w Krakowie).
Znane są przykłady broni kombinowanej jako koncerza połączonego z pistoletem, co miało umożliwiać oddanie strzału w czasie szarżyW. Kwaśniewicz: Leksykon broni…, dz. cyt., s. 112. (wątpliwość co do praktycznego użycia budzić może ciężar własny takiej broni).
Pochodzenie i rodzaje Pochodzenie tej broni nie jest dokładnie znane – w XV wieku pojawiła się ona zarazem na Bliskim Wschodzie (Turcja), na Węgrzech i pograniczu francusko-niemieckim. W zależności od miejsca pochodzenia rozróżnia się więc trzy typy koncerzy: turecki, węgierski (najczęściej używany w Polsce) i zachodnioeuropejski. Specyficznie polską odmianę koncerzy z mieczową rękojeścią i ze skróconą trójgraniastą głownią nazywano w XVII wieku granatamiM. Gradowski, Z. Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego, dz. cyt., s. 26; W. Kwaśniewicz: Leksykon broni…, dz. cyt., s. 111..