2..
Wniósł poważny wkład w prace komisji przygotowującej projekt Konstytucji PRL z 1952. Jednocześnie jako wieloletni minister sprawiedliwości był współodpowiedzialny za wykorzystywanie sądownictwa do represjonowania opozycji politycznej i działaczy niepodległościowych.
Działalność naukowa 30 kwietnia 1947 został mianowany profesorem zwyczajnym prawa wyznaniowego na Wydziale Prawa UW, zaangażowany w prace Komitetu Słowiańskiego w Polsce. Następnie kierował Katedrą Prawa Rolnego, a w latach 1958–1962 był dziekanem Wydziału Prawa UW. Utworzył w nim Katedrę Prawa Wyznaniowego. W latach 1957–1963 uczestniczył w pracach Zespołu Rzeczoznawców Prawa działającego w ramach Sekcji Studiów Uniwersyteckich Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Współpracował z Wyższą Szkołą Nauk Społecznych przy KC PZPR.
Od 1966, mimo przejścia na emeryturę, kontynuował pracę naukową. Współpracował z Instytutem Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk i był członkiem jego Rady Naukowej. Był współzałożycielem Zrzeszenia Prawników Polskich i członkiem jego władz oraz Stowarzyszenia Ateistów i Wolnomyślicieli.
Bibliografia jego prac obejmuje ok. 300 publikacji.