Po utworzeniu w 1944 roku dowództwa wszystkich oddziałów wojskowych na terenach okupowanych przez Niemców – CVL (Corpo Vollontari della Liberta – Korpus Ochotników Wolności) wspólnie z Ferruccio Parrim jest faktycznym ich dowódcą.
W 1945 roku zostaje zastępcą sekretarza generalnego Włoskiej Partii Komunistycznej, a od 1946 roku posłem do parlamentu.
W 1964 roku po śmierci Palmiro Togliattiego zostaje najpierw sekretarzem generalnym, później przewodniczącym Włoskiej Partii Komunistycznej. Funkcję tę pełni do 1972 roku, gdy ustępuje ze stanowiska z uwagi na stan zdrowia, a na swoje miejsce wyznacza Enrico Berlinguera. Jest jednak aż do śmierci w 1980 roku honorowym przewodniczącym partii. Zmarł w Rzymie.
Z okazji 80 urodzin został odznaczony przez Radę Państwa PRL Wielką Wstęgą Orderu Zasługi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Twórczość Un anno di guerra in Spagna (1938), Walka narodu włoskiego o wolność (1947, wydana w Polsce w 1955), Brygady Międzynarodowe w Hiszpanii (1956, wydana w Polsce w 1961 przez wydawnictwo Książka i Wiedza. Revisionismo nuovo e antico (1957), Il Miracolo economico italiano e la critica marxista (1962)
Przypisy
Bibliografia